Mijn verhaal
Over Vincent
Foto's
Tweede fotogalerij
gastenboek

Home Page    contact    

Vincent Helsen

 

Deze website is gemaakt uit liefde voor mijn 22-jarige zoon, Vincent, die op 6 april 2008 overleed ten gevolge van een auto - ongeluk. Voor de wereld was jij één van de velen, voor ons was je de hele wereld.

 

Dag van herinnering

Dit is de dag waarop jij stierf
alweer 8 jaar geleden
het leek toen of het leven ook...
uit mij was weg gegegleden.

En ik leer elke dag opnieuw
hoe weer te kunnen leven,
daarbij helpt de herinnering
die bij mij is gebleven.

Hoewel ik vol van droefheid ben
omdat jij niet meer leeft,
toch voel ik jouw aanwezigheid
die mij geholpen heeft.

Want wat wij deden blijft altijd,
mijn hart laat dat nooit gaan,
zo krijg ik kracht en troost en blijf
jij door mij voortbestaan.

 

Mama xxx

6april 2016

 

 

Liefste schat,

Ik wou dat ik kon vliegen, Je kon opzoeken in de lucht. Ik wou dat ik kon liegen, En zeggen dat ik je niet mis. Ik wou dat ik kon dromen, ... En samen weer met jou kon zijn. Ik wou dat ik kon lachen, En weer genieten van het leven. Ik wou dat ik kon vliegen dan vloog ik nu naar jou

Mama, 26 december 2015

 

 

 

Zoveel jaren later,

hoor ik nog steeds jouw lieve lach,

voel ik nog steeds jouw liefde,

zie ik nog steeds jouw licht....

Er bestaan geen woorden die kunnen beschrijven hoezeer ik je mis...

Mama xxx heart

6 april 2015

 

 

 

In loving memory Vincent  +06/04/2008   Loslaten is een woord dat vaak wordt uitgesproken; Het is een vorm van acceptatie om verdriet te kunnen plaatsen.   Maar dat verdriet is ontstaan door verlies en een groot gemis. En loslaten voelt dan verkeerd, Alsof het niet van waarde was.   Loslaten kan ik dus niet, Ik wil me juist verbinden. Het zilveren lijntje vast houden, voor eeuwig en altijd.     Een samenzijn creëren, op hemels hartniveau. Liefde geeft dan toch de ruimte, voor de oneindige verbondenheid.

Mama

4 april 2014

 

 

A special memory on your birthday.

What once was such a happy day

Brings many painful sorrows.

A day when silent tears are shed

For all your last tomorrows.

 

No special birthday cards or gifts

Just a message fond and true

To say that not a day goes by

Without precious thoughts of you.

 

And as time passes by, it seems

That you’re missed more and more.

But we know you’re with the angels

And you’re being cared for…

Happy angel birthday my son….

xxx Mama

13 augustus 2013

 

 

 

 

Vincent,

Je bent dichtbij,

ook al zie ik je niet.

Je bent bij me,

ook al ben je zo ver weg.

Je bent in mijn hart,

mijn gedachten,

mijn leven,

altijd.

 

Mama, 5 april 2013

 

 

Plotseling staat het leven stil Een kille leegte is ontstaan Afscheid en een laatste groet Vertrokken uit ons dagelijks bestaan “Waarom” wordt telkens weer gevraagd Maar een antwoord is er niet Het gemis dat voelbaar wordt Vormen tranen van verdriet De wereld zal weer verder draaien Maar zo anders dan voorheen De weg die nu te nemen is Zal nooit meer hetzelfde zijn Levend met herinneringen Stappend op een ander pad Met de liefde die nooit verdwijnt Voelbaar in ons gebroken hart

Mama, 13 augustus 2012

 

 

 

 

Lieve schat,

 

Met jouw lach betoverde jij de mensen

Met jouw optimisme raakte jij ons aan.

Hoe moeten wij nu in hemelsnaam verder

met jou zo ver bij ons hier vandaan.

 

Familie en vrienden vond je belangrijk,

je hield van 2Pac, van muziek.

Je was een pure levensgenieter,

Je sprong de dag door vol energie.

 

We hadden echt nooit kunnen vermoeden

dat jouw leven zomaar voorbij zou kunnen zijn.

Een onbeschrijfelijk gemis is ontstaan,

vol tranen en diepe hartepijn.

 

We moesten een nieuwe route vinden,

maar jouw voorbeeld blijft in ons bestaan.

Jouw lach zullen we altijd horen,

en zal in ons hart mee blijven gaan.

 

Mama

5 april 2012

 

 

6 december 2011

 

Dagen van licht en duisternis

breken in december aan.

Buiten waar het donker is,

binnen waar de kaarsen staan.

 

Vanbinnen zit steeds het verdriet,

juist deze tijd heel intens.

'T is net of niemand het meer ziet,

er ontstaat een grens.

 

Allemaal zo druk in de weer,

met vooral gezelligheid;

met vooral een warme sfeer,

met vooral geen narigheid.

 

Kerst, in 't teken van het geboren kind,

ons kind, symbool van hoop en leven.

Ons kind, door ons zoveel bemind,

Was het hier maar even.....

 

Mama xxx

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Dear Vincent,

One day, our dreams will come true. One day, we will be with you.

One day, our hearts will bind. One day, each other, we'll find.

One day, we will be one. One day, the waiting will be done.

Until that day, we just want to say, we will love you, until that day and after.

Because one day, we will meet and we will love you even more then we do now   May that one day come… when we're ready.

Mama, 10 december 2010

 

2 Jaar later..

Vincent jongen....het is en blijft een zware domper. Het blijft mijn dagelijkse leven bepalen en het voelt nog steeds aan alsof het nog maar pas gebeurd is. Er komt zoveel meer bij kijken , onze relaties ten opzichte van andere mensen zijn stuk voor stuk veranderd. Met die éne persoon lukt het niet meer om mee om te gaan en met de andere zou je dan het liefst elke dag willen mee babbelen. Het is echt niet gemakkelijk en het zal ook voor onze vrienden niet gemakkelijk zijn te weten wat we willen , wat we fijn vinden, wat ons kwetst. We weten het zelf niet, dus wat zouden zij het weten. We zijn ook heel andere mensen nu, we dragen een zwaar verdriet met ons mee. Ik ben er blijkbaar elke dag nog mee bezig, want de nachtmerries die ik heb, zijn niet te tellen. En ze zijn vreselijk! Na zo'n nacht, voel ik me de hele dag slecht want dan kan ik die droom niet uit mijn hoofd zetten. Mijn gezondheid is er echt niet op gebeterd hoor. Maar dat zou ik er allemaal willen bijnemen als ik je terug kreeg. Het gemis is niet te beschrijven, je laat een enorme leegte achter. Soms vragen mensen me; heb je het al een plaatsje kunnen geven? Ik zal die vraag nooit begrijpen, wat is "het"? Wat is "een plaatje geven"? Ik begrijp echt niet wat dat is, bedoelen ze daarmee  jouw heengaan aanvaarden? Hoe kan ik aanvaarden dat mijn zoon gestorven is? Dat kan je toch niet als moeder. Ik heb dagen dat ik echt denk gek te worden, ik kan geen felle geluiden verdragen en heb de éne dag geen energie en de andere ben ik hyperkenetisch. Vorig weekend ben ik voor de eerste keer echt naar een fuif geweest, ik ben om middernacht naar huis gegaan want ik kon niet tegen het plezier, het gedans en het gelach. Het is zo tegenstrijdig met mijn gevoelens, ik kan geen plezier meer maken. Ik probeer te genieten van kleine dingen en dat lukt soms wel, maar altijd zit jij in mijn hoofd , mijn hart en mijn gedachten. Van ons leven verder te zetten is geen sprake, dat is quasi onmogelijk. Het is met hele kleine stapjes dat we wat vooruit gaan en dan plots vallen we terug in dat diepe dal. Elke dag opnieuw moeten we weer omhoog kruipen en net als we denken dat het wat beter gaat, gebeurt er plots weer iets dat ons weer zo onmenselijk diep laat vallen. Een liedje op de radio, iets wat iemand zegt, een gedicht dat we toevallig lezen, een tekst die we ergens zien, een woord dat iemand zegt, allemaal dingen waardoor we weer helemaal van slag kunnen geraken en dat we niet in de hand hebben. Het kan zo plots opkomen dat we naar huis moeten gaan als we ergens zijn of de activiteiten moeten stoppen waar we mee bezig zijn op dat moment. En toch moeten we onszelf in de hand houden, al was het maar alleen al voor je zus, voor elkaar als koppel, voor anderen die lijden. Voor degenen die jou ook zo missen, voor onszelf....om te overleven.....

ZO WARM ALS DE ZON, IS MIJN LIEFDE VOOR JOU

ZO KOUD ALS DE WINTER, ZO INTENS MIS IK JOU

ELK MOMENT, ELKE DAG, IN ELKE TRAAN ,IN ELKE LACH

ZOEK IK NAAR EEN TEKEN, VERWACHT IK EEN BERICHT

ZIE IK NOG EEN REGENBOOG, KIJK IK NAAR HET STERRENLICHT

IK HUNKER NAAR EEN KNUFFEL ,IK VERLANG NAAR JOUW CONTACT

MIJN HART IS NIET TE HELEN,

MIJN HART DAT OOIT EENS BRAK......

Carine, 20 april 2010

 

 

 

Een jaar later....

Vincentje toch...het is nog steeds niet te geloven, het voelt alsof het gisteren gebeurd is....We hebben moeite om het gewone alledaagse leven aan te kunnen, voor ons zal het nooit meer " gewoon " zijn. Ons leven is zo veranderd sinds jij niet meer lichamelijk bij ons aanwezig bent...maar je leeft in ons hart en onze gedachten. Iedere seconde van de dag denk ik aan je, bij alles wat ik doe, zit jij in mijn hoofd. Het gemis om jou is zo zwaar om te dragen, je ogen vol levenslust, jouw brede glimlach, jouw optimisme,....er is zoveel wat we moeten missen. En we hebben nog een lange weg te gaan, neen, het is nog niet over. Dit zullen we heel ons leven meedragen....

WE MISSEN JE ZO LIEVE SCHAT ......

Mama 

2 april 2009

 

Ik zou zo graag willen dat mijn zoon Vincent niet was gestorven, Ik zou zo graag willen dat ik hem terug had. Ik zou zo graag willen, dat je niet zo bang zou zijn om de naam van Vincent uit te spreken. Vincent leefde, en dat is zo belangrijk voor me. Het is belangrijk voor me om te horen dat hij voor jou ook belangrijk is. Als ik huil of emotioneel word als je over mijn zoon spreekt, dan zou ik willen dat je weet dat het niet is, omdat jij me pijn hebt gedaan. De dood van Vincent is de oorzaak van mijn tranen. Jij hebt over Vincent gesproken en daardoor heb je mij de kans gegeven mijn verdriet te delen. Dank je wel! Ik zou zo graag willen,dat je Vincent niet opnieuw laat sterven, door zijn foto's uit je huis te verwijderen of zijn naam van de kalender te schrappen. Ik zou willen dat je mij over Vincent laat praten, tot de dag dat ik zelf zal sterven. Ik werk erg hard om te herstellen, maar ik zou willen dat je begrijpt dat ik nooit helemaal zal herstellen. Ik zal Vincent altijd missen en ik zal altijd rouwen om zijn dood. Ik zou zo graag willen,dat jullie niet van me verwachten er niet aan te "denken" of om" gelukkig te zijn" Het zal nog heel lang duren voor zoiets kan, dus houd jezelf niet voor de gek. Ik hoef niet beklaagd te worden,maar ik zou willen, dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn. Ik moet door het verdriet heen. Ik zou zo graag willen, dat jullie begrijpen dat mijn leven overhoop is gehaald. Ik weet dat het vervelend voor jullie is om bij me te zijn als ik me beroerd voel. Wees alstublieft geduldig met me, Als ik zeg" het gaat goed", dan zou ik willen dat jullie begrijpen dat ik me niet goed voel. En dat ik elke dag moet vechten om op de been te blijven. Ik zou zo graag willen, dat jullie weten dat alle reacties van verdriet die ik heb, erg normaal zijn; Depressie, kwaadheid, hopeloosheid en overstelpend verdriet. Je kunt het allemaal verwachten. Dus vergeef me alstublieft als ik rustig en teruggetrokken ben of prikkelbaar en humeurig. Je advies om" van dag tot dag" te leven is een uitstekend advies; Alleen op het ogenblik is een dag me zelfs te veel. Ik zou willen proberen van uur tot uur te leven. Vergeef het me als ik onbeleefd ben, het is absoluut niet mijn bedoeling. Soms wordt alles me teveel en moet ik even alleen zijn . Als ik wegloop zou ik willen dat je me helpt een rustig plekje te vinden. Ik zou zo graag willen,dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert. Toen Vincent stierf, stierf een groot deel van mij met hem. Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was voor Vincent stierf. En ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden. Ik zou zo graag willen, dat je me zou kunnen begrijpen. Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt: mijn verdriet, mijn verlies,mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn. Maar ik hoop dagelijks,dat jullie het nooit zullen begrijpen.

CARINE

2 april 2009

 

 

 

 

 VOOR VINCENT ZIJN GEBOORTEDAG ( 13 augustus ); Fimpje youtube met nog meer foto's, klik hieronder. link

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vincent,

Mijn lieve schat,

Velen willen morgen, goedbedoeld, mijn gedachten afleiden. Het is morgen 3 jaar geleden dat we van jouw lichamelijke aanwezigheid mochten genieten. Maar ik wil nergens anders aan denken. Ik wil aan jou denken en niemand kan me meer plezieren, door ook aan jou te denken. Het is zo belangrijk voor me dat je niet vergeten wordt. Het was mijn grootste vrees…

Maar mensen die dicht bij jou stonden , die jou kenden, kunnen jou niet vergeten. Ze zullen nooit vergeten dat jij niet kon glimlachen. Ik heb je nooit zien lachen met je mond dicht. Ik heb je altijd alleen maar zien lachen, met je tanden bloot. Niemand zal vergeten hoe positief je was en hoe je dat kon overbrengen op andere mensen. Niemand zal vergeten hoe kinderlijk je kon genieten van kleine dingen zoals muziek of eten; bloemkool met worst. Het was een verlenging aan mijn leven dat ik jou zag genieten van mijn middagmaal. Zelfs een trekje aan je sigaret werd met zoveel smaak gedaan dat het een deugd was om te zien. Iedereen werd goed gezind van jou, van de weinige tijd die je soms met hen doorbracht. Want je was een wervelwind; snel en verwoestend. Je was zo onhandig dat het soms lachwekkend was. Vincent, laat die fles niet vallen hé….te laat. Halverwege de zin was ze al gevallen…Zo was je…Niemand zal vergeten welk een indruk je bij hun achterliet. Niemand zal vergeten hoe graag je mensen zag en de manier waarop je dat uitte.

Daarom wil ik morgen niet afgeleid worden. Want ik WIL denken aan de twinkeling in je ogen, aan je levenslust, aan je impulsiviteit,…gewoon aan jou. Elke dag nog snijdt de pijn me door lijf en leden, scherp als een mes, diepe wonden achter latend. Moeder en kind, het is een band die zelfs de dood niet kan verbreken. Die band wordt alleen maar sterker…onvoorwaardelijke liefde…als een leeuwin vechtend om haar welpen.

Die laatste dag 6 april 2008, hij staat in mijn geheugen gegrift, in mijn hart gekerfd lieve zoon. Die dag, doorgebracht met al wie me lief is, samen met je zus. Die dag was een geschenk uit de hemel. Ik kan me geen betere laatste dag met jou inbeelden, hij was gewoon perfect. En juist daarom WIL  ik morgen terug die hele dag met jou opnieuw beleven….

Ik mis je zo….

Je moederke

 

 

 

 

 

 

 

 

 




SITE CODE: VI3QFZ



Powered by CenterALL & Hosted by SarrCom.com