Mijn verhaal
Over Vincent
Foto's
Tweede fotogalerij
gastenboek

Home Page    contact    

Over Vincent








Vincent werd geboren op 13 augustus 1985 als mijn eerste kind. Op 7 juni 1987 kreeg hij er een zusje Michelle bij.

Zijn studies en werk;

Vincent heeft eerst voor de richting  drukken  gekozen en de laatste 3 jaar voor de afdeling multimedia. Na een zoektocht en een paar jobs gedaan te hebben, begon hij uiteindelijk te werken in een chemisch bedrijf, Ecolab, waar hij tot aan zijn overlijden werkte.

 Zijn hobby's;

Genieten,genieten en nog eens genieten. Hij was een echte levensgenieter, hij maakte graag plezier met zijn vriendin en zijn vrienden, ging graag eten, had plezier met zijn kater Basil, hield heel veel van muziek, film en voetbal.

Waar het gezellig was, daar kon je hem vinden!


Vinceke,

Mijn zoon... mijn eerst geborene..ik vergeet nooit de dag dat je ter wereld kwam. Het was niet de gemakkelijkste bevalling, maar al snel werd ik dolverliefd op je. En dat is altijd zo gebleven en dat zal ook altijd zo blijven. Je was helemaal geen stille baby en ook als kleuter was je niet van de rustigste. maar zoals je bij iedereen deed, kon je  ook mij betoveren met je lach en die guitige oogjes.

En dat zal iedereen zich ook herinneren; die stralende glimlach van jou, tot op je laatste dag. Ik was en ben nog altijd zo fier op jou; als je zat te lachen met de jonge gasten op het werk, dan dacht ik:  Ja, dat is em, dat is mijn zoon" , als je zei: " dag moederke", dan wist ik dat je me graag zag. Maar ooit zullen we dat weer kunnen; laten zien dat we elkaar graag zien.

We moeten het nu doen zonder die glimlach en het doet onmenselijk veel pijn. Een diep verdriet dat ik heel mijn leven zal meedragen. Ik weet nog steeds niet hoe het verder moet zonder jou, ik weet alleen dat ik je vreselijk mis en dat jouw naam in mijn hart staat gekerfd.

En zoals je op je laatste dag nog zei; "Het is leven is toch mooi hé". En het wás inderdaad mooi...wás....

Dag mijn allerliefste zoon...tot...

Je moederke 



Vincent,

 

Zoals een dichteres schreef: je kreeg me kant en klaar

                                               Je kon niet dromen

                                               Je moest me alleen aanvaarden.

Zo was het: je was een uitbundig altijd goedlachs ventje van amper 6 jaar toen ik je kreeg, kant en klaar.

Zoveel herinneringen komen naar boven. Samen naar het pretpark, zwemmen, de zoo, Bokrijk, de voetbal.

Maar het allermooist waren de momenten allemaal samen thuis. Sinterklaas: wanneer jullie uren speelden met de lego en playmobiel. Als je ziek was en in de zetel onder een dekentje voor de honderste keer naar the lost city keek.  De boomhut , je vogels, chocolade smelten met aardbeien of banaan.

Onze reis naar Polen waar je wonder boven wonder om 6 uur 's morgens alleen ging vissen. Genietend van de stilte aan het meer.

Je leek me soms schizofreen. Waanzinnig druk de strafste verhalen vertellend, de dag erna heel heel stilletjes  maar altijd, altijd die mooie lach.

Hoe moet het nu verder zonder jou, Vincent. We hadden nog zoveel plannen.

Mooie dromen zijn er niet meer,want we zijn niet meer compleet.

De pijn is ondraaglijk. De pijn in je papa zijn ogen, diezelfde ogen waar ik op slag verliefd was.

De pijn die ik zie bij iedereen die je zo graag zag.

Liefste, liefste Vincent toch ben ik blij omdat ik het grootste deel van je leven je stiefmama mocht zijn.

Al mijn gedachten zijn voor jou lieve schat.  Lees ze en je zult zien hoe hard ik je mis en hoeveel ik van je hou .

 

Je stiefmama

       Kathy


 

Omschrijven hoe ik me voel nu jij weg bent, het is niet makkelijk.
Ik heb geen grote broer meer, ben enig kind geworden.
Soms wil ik je een berichtje sturen om je te vertellen dat er iets speciaal gebeurd is, maar dan herinner ik me weer de harde waarheid. Ik stuurde je nooit veel berichtjes, dus als ik dan eens een wil sturen, is het weer met de neus op de feiten.
Jij zorgde voor me als het nodig was en omgekeerd was het net hetzelfde. Nu heb ik wel enkele beschermengeltjes gekregen, maar niemand kan jou vervangen als men beschermer. Jij blijft me beschermen, je blijft bij me, men leven lang, letterlijk en figuurlijk.


Michelle, je zus
 
 



Vincke,

Enkele maanden geleden hadden we met z'n allen nog de kans om mee te delen in je GROTE LEVENSVREUGDE.Ieder op zijn eigen manier. Je had de gave om immer een lach te toveren op eenieders gezicht!

Je was een lichtpuntje in het dagdagelijkse leven van zovelen. Je bijzondere lach opende het hart van iedereen. Je eigenzinnig karakter was doorspekt met jeugdige overmoed en oprechte vriendelijkheid die niemand onberoerd liet. Je brede interreses in het leven maakte van jou een boeiend individu.

En als er dan toch een hemel bestaat dan weet ik zeker dat jij met een oogwenk hier naar beneden kijkt en voelt dat je zo geliefd was.

Fier en met enige weemoed zal je de beschermengel willen zijn van je naasten die elke dag leven met een ondragelijke pijn.

Rust zacht , lieve Vincent.

Anja ( een collega)

 

 

Dag Carine,
 
Bedankt voor de mooie mail, ben echt blij u nog eens 'gesproken' te hebben, al is het maar via een mail. Marco of Patrick zie ik regelmatig al eens op de voetbal en dan is het makkelijker om eens even iets te vragen ofzo, maar ik heb wel heel veel aan je gedacht, maar durfde het niet goed om eens binnen te komen ofzo :s Ik weet hoe de relatie is die jij met Vincent hebt, en ik denk dat die moeder-zoon relatie echt één van de uniekste is die ik ken. Ik kan me dan ook een beetje inbeelden wat je hebt doorgemaakt en nog doormaakt. Ik zelf zag Vincent de laatste tijd iets meer, hij zat wel eens bij Lies als wij daar kwamen met de Britanic en elke keer als ik hem zag, werd ik gewoon goed gezind (dat kon hij als geen ander) en dacht ik altijd: joeng gij zijt geen haar veranderd en da vond ik fantastisch. Ma da was dan altijd snel effe bijbabbelen aan den toog. T weekend dat hij dan dat ongeluk heeft gehad, is hij zaterdagavond nog even naar het kermisbal gekomen. Toen hebben we echt een hele tijd gebabbeld en daar ben ik nu nog echt elke dag enorm blij om dat ik dat dan toch nog heb meegemaakt met hem. Het lijkt wel of da zo moest zijn... We hebben toen echt over vanalles gepraat, Caresse, zijn werk, mijn studies, mijn vriendin juist of we mekaar nog elke week ofzo zagen en zo voelde da ook aan. We spraken toen af dat we zeker eens samen op stap gingen gaan of dat hij eens naar leuven kwam ofzo en t voelde juist zoals vroeger, ne echte goeie maat. Hij ging naar huis en hij gaf me ne kus, typisch iets voor hem, zot en ongeremd, da was zo plezant aan hem :) Toen besefte ik natuurlijk ook nog niet dat dat de laatste keer was :s:s Ik heb toen ik thuis kwam direct tegen Marij verteld dat ik Vincent nog is had gezien en hoe plezant da was en ook ons mama en papa waren daar toen en ook die zeiden van ja dieje blijft toch altij dezelfde e, zo goe gezind. Ik denk da ge daar toch ook wel heel fier moogt over zijn, da iedereen nu als we het over Vincent hebben, wat, geloof me ,echt wel heel vaak is, hem zo positief bekijkt.  
Uw verhaal op de website vind ik echt fascinerend, ik geloof dan ook echt da we hem ooit nog gaan terugzien.
Ik kan niet beschrijven hoe erg ik het voor jullie vind. Ik wens jullie allemaal in elk geval nog heel veel sterkte en weet dat er nog heel veel over hem wordt gesproken, en da zal ik ook blijven doen.
Ik hoop da we mekaar snel nog eens zien.
Dikke kus, Dieter


 Van Dieter, een vriend voor het leven








 

Als je 's nachts de sterren ziet
Geloof het dan en twijfel niet
Want altijd is daar die ene ster
Heel erg klein, en eindeloos ver
Het verdriet zal nooit verdwijnen
Maar die ene ster zal altijd schijnen




Powered by CenterALL & Hosted by SarrCom.com