Mijn verhaal
Over Vincent
Foto's
Tweede fotogalerij
gastenboek

Home Page    contact    

Mijn verhaal

Op zondag 6 april ging ik samen met mijn 20-jarige dochter, Michelle, naar de kermis. We gingen naar het lunapark " munten inwerpen", en plezier dat we hadden. Ik stuurde een berichtje naar Vincent met de vraag of hij ook geen zin had om te komen. Blijkbaar zat hij in een nieuw geopende café even verderop, dus besloten we daar naartoe te gaan. Vincent was met zijn neef op het dartsbord aan't spelen en wij zouden gaan meedoen. En of we plezier hadden!! We hebben veel gelachen en geplaagd, het was een reuze fijne namiddag geweest. Om half 6 gingen ik en Michelle naar huis en we namen afscheid van Vincent. We wisten toen natuurlijk niet dat het de laatste keer was dat we hem zouden zien.

Toen ik 's avonds rond 23 u ging slapen, wou ik nog een berichtje naar Vincent sturen met de vraag of hij al naar huis was. maar ik bedacht me, want die jonge gasten vinden al snel dat je je bemoeit en veel te bezorgd bent. Na een heel onrustige nacht werd ik om 4.30 u wakker van de hond die bleef blaffen. Ik dacht dat de postbode geweest was, maar vond het wel raar dat de hond maar bleef blaffen, ik stond dus maar op om hem wat te kalmeren.( blijkbaar was op dit moment de politie aan de deur geweest, maar die waren ondertussen al terug vertrokken) Na een kwartiertje kroop ik terug in mijn, nog warme bedje. Van slapen kwam niet veel meer in huis omdat ik me veel te onrustig voelde. Waarom? Ik weet het niet, misschien was het een slecht voorgevoel. Een uurtje later werd ik dus terug gewekt uit mijn lichte slaap door telefoongerinkel. Het duurde wel erg lang, dus stond ik maar terug op. Natuurlijk was ik te laat om de telefoon nog te beantwoorden. Ondertussen had mijn man een heel raar berichtje op zijn gsm gekregen;" veel sterkte". Omdat het  geen bekend nummer was, wiste hij het en dacht dat het  voor iemand anders bedoeld was. Wij hebben dus ook nooit geweten van wie dit kwam. Ik kroop dus terug in mijn bed ( mijn man had mij niets verteld van dat berichtje) en probeerde nog wat te slapen, maar bleef maar denken aan de hond en dat telefoontje totdat ik uiteindelijk om half 7 maar terug opstond en besloot het telefoonnummer op te zoeken via internet. Ik zette de laptop aan en op mijn startpagina ( een krant) was het eerste wat ik zag een melding over een zwaar ongeluk met fatale afloop. Er stond geen naam bij van het slachtoffer, noch de leeftijd en toch wist ik onmiddelijk dat het hier over Vincent ging.  Mijn hart bonkte in mijn keel en ik troostte mezelf dat het niet waar kon zijn. Zoiets kon bij ons toch niet gebeuren. Een kwartiertje later stonden mijn ex-man en zijn vrouw aan de voordeur, mijn wereld stortte ineen........

 


 



Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken

Te moeten leven met de gedachten

Dat je nooit meer bij ons zal zijn.

 

Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen

Afscheid nemen ging niet meer.

Te weten dat we jou voorgoed moeten missen,

Het doet zo verschrikkelijk veel pijn.

 

Ik had je nog zoveel te zeggen,

Nog zoveel te vragen,

Maar ik weet, er komt een dag,

Dat we weer samen zijn.

 

 




Powered by CenterALL & Hosted by SarrCom.com